• Woudsend JO-17 wint met 4-4 van De Wâlde

    7 okt 2018
  • Vier wedstrijden, 34 tegendoelpunten en 2 schamele doelpunten voor, waren de oorzaak van een massieve writers-block en een angstig gevoel dat de kerst voor de trainer/coach net zo haalbaar zou zijn als voor een vetgemest sappig kalkoenkuiken.
    Na zaterdag 6 oktober is alles anders…
    Woudsend JO-17 vertrok met een voltallige selectie bestaande uit 16 spelers naar Bakhuizen, de plaats waar De Wâlde tijdelijk zijn thuiswedstrijden afwerkt. Nadat ook de laatste moeder Bakhuizen had gevonden en de spetterende jeugd van De Blesse de kleedkamer was uitgejaagd, had het team nog 12 minuten voor een wedstrijdbespreking en een warming-up. Kortom een ideale, adrenaline verhogende voorbereiding.
    Aangezien de resultaten nog niet om over (naar huis) te schrijven waren werd er verder geschaafd aan de opstelling. Uiteraard begon Roy op doel. De keeper kreeg een simpele opdracht: Voorkom 1 doelpunt. De eerste. Jouke speelde deze keer laatste man, met Douwe weer als voorstopper. Hylke en Senna speelden op de backposities. Het middenveld werd gevormd door Lars in het centrum en Leo en Dylan aan zijn zijde. De voorhoede bestond uit Yvar, Marco en Eise. Hoewel een bank ontbrak was deze sterk en werd gevormd door Jeen, Remon, Colin, Roan en Sven.
    Voor de beker had Woudsend ook al tegen de Wâlde gespeeld. Deze wedstrijd eindigde in een kans- en moedeloos 10-0 verlies. Veel gevaar kwam toen vanaf hun buitenspeler. Bij de aftrap werd al geconstateerd dat deze jongeman nu op rechts stond. Om dit gevaar te beteugelen wisselden Senna en Hylke snel van positie. Zoals wel vaker werd een door een man gedroomde mooie voetbaldag wreed door een dame verstoord.
    De Wâlde begon sterk aan de wedstrijd. Technisch net wat beter dan de roodhemden wisten de gastheren elkaar goed te vinden. Een snel doelpunt bleef echter uit. Verdedigend stond Woudsend redelijk goed. Een enkele keer kon richting het vijandelijk doel worden opgetrokken. Dat resulteerde in een schot van Eise dat net naast ging.
    Het noodlot sloeg deze keer pas in de 14e minuut toe. Een voorzet van De Wâlde belandde via de rug van Douwe en de onderkant van de lat in het doel: 1-0. Vier minuten later leek het een ‘gewone’ zaterdag voor de JO-17 te worden toen de 2-0 na een fraaie steekpass en dito sprintduel volgde. De Woudsenders lieten zich echter niet geheel uit het veld slaan en wisten elkaar steeds wat beter te vinden. Voorin werd het veld breder gehouden dan normaal, waardoor spits Hubert ook wat meer ruimte kreeg. Rond de 21e minuut wist hij met zijn befaamde linker een eerste schot te produceren dat maar net naast ging. Geel bleef echter de boventoon voeren. Na een doeltrap van Woudsend wisten zij in de 28e minuut de bal te veroveren. Doordat de roden niet de gelegenheid kregen om snel om te schakelen van breed-houden naar binnenkant-dekken kon de snelle buitenspeler voor één keer binnendoor steken. Prompt liet hij de 3-0 aantekenen. Woudsend leek te breken. Spieren en gewrichten begonnen zeer te doen. Er werd gewisseld (Dylan), maar ook de verse wissel (Roan) liet al snel weten niet verder te kunnen.
    Over rechts bleef Woudsend nog enigszins aandringen. Leo en Eise wisten elkaar steeds beter te vinden. De Wâlde moest een aantal keren aan de noodrem trekken. Vanuit een vrije trap miste Yvar maar net het doel. En ook Leo schoot net mis vanaf een meter of 20. Woudsend realiseerde zich dat het zelf bepaalde of het een tiennuldag zou worden of niet. In de negenendertigste minuut brak een keerpunt aan. Marco wist een combinatie van het centrale duo te onderbreken en aarzelde niet. Hard schoof hij het leer onhoudbaar in de linker hoek. 3-1. De Wâlde raakte wat in de war, terwijl de Woudsenders goedgeluimd de thee opzochten.
    Onder het genot van een beker limonade trokken de Woudsenders de conclusie dat zonder het pech gevalletje en de ene keer dat de buitenspeler binnendoor kon steken het gewoon 1-1 gestaan zou hebben. (Het veldoverwicht van de tegenstander werd gemakshalve even vergeten.) Het glas was deze keer duidelijk halfvol! Er werd gewisseld. Remon verving Hylke, Colin loste de leeg gespeelde Roan af, Jeen werd spits ten koste van Marco en Sven kwam op de plek van Eise terecht. Kortom veel wissels terwijl het team net een beetje begon te draaien.
    Al snel bleek dat Woudsend het niveau kon vasthouden. Gesterkt door de goede verdediging en Roy die van geen wijken wilde weten, durfde Woudsend steeds beter te voetballen. In de zesde minuut van de tweede helft slaagde Leo erin Yvar te bereiken. Waar het leek of de bal naast zou gaan bolde toch het net op. 3-2! De Wâlde zette een tandje bij. Net als Hylke in de eerste helft slaagden ook Remon en Senna erin de behendige buitenspelers steeds dwars te zitten. Daarbij kregen zij hulp van Leo en Colin vanaf het middenveld. Een zeldzaam foutje achterin bracht de bal echter voor het been van een tegenstander. Dat betekende 4-2 in de tiende minuut van de tweede helft.
    De kopjes gingen echter niet omlaag. De wisselspelers, die niet wilden douchen maar graag opnieuw wilden bijspringen, zorgden voor extra energie. De Wâlde bleef de aanval zoeken. Woudsend vocht voor wat het waard was. Douwe moedigde de mannen rondom hem aan. Jouke liet zijn voeten spreken, passte wanneer het kon en ruimde als het moest. Roy vocht als een leeuw en wist zich voor ieder schot te werpen. Voorin zorgde Jeen goed dat hij aanspeelbaar was, knokte Sven als een straatvechter voor iedere bal en groeide het vertrouwen van Yvar.
    In de 23e minuut wist Jouke een bal van De Wâlde te onderscheppen en bezorgde het leer met een lastige boog bij de formidabel spelende Lars. In één beweging bracht de centrale middenvelder de bal onder controle, een sublieme steekpass volgde, Yvar schatte de bal op waarde en liet de keeper met een schitterende voetbeweging kansloos: 4-3.
    De Wâlde wankelde, Woudsend rook bloed en zocht steeds vaker de aanval. Pijntjes deden er plotseling niet meer toe en werden genegeerd. Door beide partijen werd hartstochtelijk gestreden. In de 27e minuut moest De Wâlde echter aan de noodrem trekken. Lars werd gevloerd en de uitstekend leidende scheids wees naar de stip: Pengel. Zoals een aanvoerder betaamd nam Yvar de verantwoordelijkheid. Onberispelijk liet hij de 4-4 aantekenen.
    Wat vooraf onmogelijk leek, bleek toch tot de mogelijkheden te behoren. Woudsend maakte kans op een goed resultaat. De wisselspelers stonden te popelen om hun steentje bij te dragen, moedigden hun teamgenoten hartstochtelijk aan. Senna was leeg gespeeld waardoor Hylke nog een keer de mouwen moest opstropen. Leo had ‘het eend in de mond’ en stond zijn plek af aan strijder Sven. Jeen zocht de buiten op, waardoor Marco nog wat extra druk op de achterhoede van de tegenstander kon geven.
    Strijdend en knokkend, soms vrouwen en kinderen eerst, maar meestal voetballend, wist het team het gelijke spel over de streep te trekken. Na een viertal dramatisch verlopen wedstrijden een enorme opsteker. Het vertrouwen is terug. Iedereen is dan ook erg benieuwd naar de confrontatie met Oeverzwaluwen JO-17 die in slechts 2 wedstrijden al 25 doelpunten gemaakt heeft en geen enkele tegen. De oplettende volger heeft echter opgemerkt dat dit resultaat is behaald tegen de nummer laatst en een na laatst. Kortom: Woudsend heeft er zin in en het glas is weer half vol!